ALFRED STEVENS

08.05.2009 – 23.08.2009

 

Deze retrospectieve wil in de eerste plaats de rol van de kunstenaar schetsen in de ontwikkeling van de schilderkunst van de tweede helft van de 19de eeuw. Zijn eerste werken, historisch getinte schilderijen die getuigen van romantisme, evolueren vrij vlug naar het realisme. Zij illustreren terzelfder tijd de moderniteit en de sociale problematiek van zijn tijd. Hij vestigt zich te Parijs waar hij zich vooral op de voorstelling van 'de vrouw' uit de hogere klasse van de maatschappij toelegt. Al snel concentreert de kunstenaar zich immers op slechts één onderwerp: de ‘Parisienne’ van het Tweede Keizerrijk en later van de Derde Republiek. De kunstenaar schildert immers vooral de besloten sfeer van het pluche en de boudoirs, de aan den lijve ondervonden eenzaamheid van de rijke vrouw, de onverbiddelijkheid zowel als de futiliteit van de bourgeois salons. Hij heeft een zodanige zin voor observatie dat kunstcritici hem als 'dé kroniekschrijver van het mondaine leven' bestempelen.

Hij sluit vriendschap met Eugène Delacroix, Alexandre Dumas junior, Charles Baudelaire, Gustave Flaubert, alsook met Edmond en Jules deGoncourt. Later zal hij met de impressionisten Edgar Degas, Edouard Manet en Berthe Morisot omgaan. Gefascineerd door het exotisme, zal hij als één der eersten het japanisme in zijn oeuvre integreren. Haast met wellust en met een bijzonder gevoel voor licht schildert hij luxueuse zijden stoffen en lakwerk. En, vanaf 1880 zal hij ook een groot aantal zeegezichten uitvoeren. Als slot van de tentoonstelling zal het panorama van de Geschiedenis van de eeuw in een afzonderlijke afdeling gepresenteerd worden. Het betreft een breed geschilderde historiek van de eeuw (1789-1889) die uitgevoerd werd in samenwerking met Henri Gervex voor de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1889, meteen een laatste glimp van het opmerkelijk technisch meesterschap van Alfred Stevens.